پايگاه خبری تحليلی خط نيوز 6 آبان 1393 ساعت 15:16 http://khatnews.com/vdcayine.49nwa15kk4.html -------------------------------------------------- من می‌گویم،شما گریه کنید... عنوان : بابا جان! گوشواره‌ام را پس می‌گیری...؟ علی مرادخانی -------------------------------------------------- می‌دانی چند روز است ندیدمت؟ نمی‌گویی دلم برایت تنگ می شود این چند روز؟ من به عمه زینب و آبجی سکینه می‌گفتم بابا من را تنها نمی گذارد. می‌گفتم بالاخره می‌آید و این‌هایی را که با ما این کار ها را کردند تنبیه می‌کند... متن : می دانی چند وقت بود منتظرت بودم بابا...؟ می دانی چند روز است ندیدمت؟ نمی گویی دلم برایت تنگ می شود این چند روز؟ من به عمه زینب و آبجی سکینه می گفتم بابا من را تنها نمی گذارد. می گفتم بالاخره می آید و این هایی را که با ما این کار ها را کردند تنبیه می کند... حالا آبجی سکینه و عمه زینب می بینند که راست گفتم.... خوش آمدی بابای عزیزم. ببخشید که اینجا، در خرابه شام، اسباب پذیرایی ندارم ازتان. راستش اینجا خودمان هم غذایی برای خوردن نداریم وگرنه حتما برایتان غذایی مهیا می کردم. راستی بابا این چند وقت خیلی اتفاق ها افتاد... بابا این آقا را می بینی؟ دیشب با عمه زینب من خیلی بد حرف می زد. ناراحت شدم. می خواستم جوابش را بدهم. عمه نگذاشت. گفت صبر کن. بابا آبجی فاطمه آن گوشه خرابه آن قدر گریه کرد... بابا راستی آن شب را یادت هست؟ آن شب که سرت روی نیزه، کنار سر عمو این ها بود. نیمه شب که خوابم نمی برد آمدم پیشت. می ترسیدم. اگر آن مامور بیدار می شد روزگارم را سیاه می کرد. اما خدا را شکر بیدار نشد. یادت هست بابا. آن شب آمدم پیش نیزه ات. دستم را بالا... می خواستم دستم را بالا بیاورم و سرت را بغل کنم. ببخشی. قدم کوتاه بود. دستم هم درد می کرد نتوانستم بالا بیاورمش. اما تو بابا جان منی. یادت هست آن موقع خودت از نیزه پایین آمدی و گذاشتی بغلت کنم...؟ وای بابا جان انقدر حرف نگفته دارم باهاتان... بابا راستی دیشب که نبودی عمه زینب می گفت شبیه مادرتان فاطمه شده ام. نمی دانم دست روی کبودی بازویم که کشید یک دفعه زد زیر گریه. هی زیر لب می گفت وای مادر جان... نمی دانم چرا هر کس موهای سفیدم را می بیند، هر کس قد خمیده ام را می بیند می گوید شبیه مادرت شده ام... ولی مادرِ شما که هجده سالشان بود. من که سه سال بیشتر ندارم. چه جوری پس من شبیه مامان بزرگ... بابا راستش گوشواره ام حکایتی شده. آن روز یک دختره را دیدم در شام. گوشواره من توی گوشش بود. هر چقدر دنبال داداش علی اکبر گشتم که بگویم گوشواره ام را ازش پس بگیرد پیدایش نکردم. بابا راستی از عمو عباس خبری نداری؟ این چند وقته لحظه ای نیست که یادش نباشم. به خصوص چند روز پیش که پیشانی م را شکستند دلم پر کشید پیش عمو. اگر عمو بود که کسی جرات نمی کرد از این کارها کند... بابا نمی دانم از کجا برایت بگویم. از عصر عاشورا برایت بگویم. یا از کوفه. یا از آن چهل منزل راه تا شام. بابا این چند روز ما را آوردند شام. تو هم بودی. بابا دیدی توی دروازه شام...؟ بابا از دستتان دلگیرم. آخر شما بودید و توی دروازه شام آن نا نجیب ها به عمه زینب من... آه ببخشید. حواسم نبود به سر و روی پر گرد و غبارتان... آخر من روزی نبود که در آغوش شما جا نداشته باشم. حالا بیست روز حتی نمی توانم ببینمتان. بابا عصر روز عاشورا. هر چقدر خواستم بدوم توی آن گودی که ببینمتان عمه نمی گذاشت. نمی دانم چرا. هر چقدر هم نگاه می کردم شما را آن جا نمی دیدم. فقط گرد و غباری بود و نیزه شکسته هایی و... وای بابا جان. فقط می خواهم بغلت کنم. به اندازه تمام این بیست روزی که نتواستم بغلت کنم. بابا ببخشید یک کمی دستم درد می کند وگرنه بهتر به آغوش می کشیدمت. امام بابا! چرا زلف قشنگت این قدر پریشان شده...؟ چرا توی موهایت لخت خون و خاکستر می بینم؟ بابا! لب و دندانت چرا این جور...؟ بابا با این لب چطوری می خواهی مرا ببوسی...؟ نه باباجان. اینجوری اذیت می شوی. اینجوری ناراحت می شوم. نمی خواهد. همین که در بغلم هستی برایم بس است. راستش باباجان یک ذره صورتم هم درد می کند. نگاه نکن که صورتم کبود است؛ من هنوز ولی جلوی درد ایستاده ام. حتی وقتی گوشواره را از گوشم کشیدند توی دلم گفتم بابایم می آید و حقم را ازتان میگیرد. بابا گوشواره ام را پس می گیری....؟ ولی بابا حلقومت... بابا پس چرا رگ و گردنت این طوری شده؟ کی سرت را بریده بابای غریب من؟ کی من را یتیم کرده باباجان؟ کی توی سه سالگی من را بی بابا کرده؟ بابا شما که می دانی من بدون شما نمی توانم زندگی کنم. بابا شما که می دانی من تا قبل از این سفر، هیچوقت از آغوش شما و داداش علی اکبر و عمو عباس جدا نمی شدم. نه نمی خواهم. حالا که عمو عباس و داداش علی نیستند شما که هستی. من شما را می خواهم بابا. حالا که بعد از این همه دوری پیدایت کرده ام دیگر رهایت نمی کنم. بابا جان... بیا من را هم ببر پیش عمو عباسم... به خدا دلم برای چشم های قشنگش تنگ شده... بابا شما که می دانی من چقدر وابسته داداش علی اکبر بودم... بابا شما که می دانی من چقدر داداش علی اصغر را دوست دارم... بابا شما که می دیدی من و عمو عباس چقدر دلبسته هم بودیم... خب الان بیست روز است که هیچکدامتان را ندیده ام... دلم دارم می ترکد از دلتنگی... نه! حالا که آمدی من را هم با خودت ببر... من دیگر رهایت نمی کنم... من تو را می خواهم... من عمویم را می خواهم... پی نوشت:شاید زبان حال رقیه خاتون و حضرت ثارالله، خرابه شام...